و باز هم قلم عاجز ماند که صدای قلبش را ترجمه کند... سگینال را خودت دریافت کن.پ.ن: و این ترجمان صدای دل

از خواب بلند شدم. ایسنتاگرامُ باز کردم و طبق معمول اول استوری ها و بعد پست هایی که دنبال می کردمُ خوندم.رسیدم به پیچی که مطالب علمی می زاره. در مورد نسبیت اینشتن نوشته بود و سفر در زمان که اتفاق خو

همه مسائل دنیا و آدم ها به هم ربط پیدا می کند... هیچ مسئله ای نیست که فقط مربوط به یک نفر باشد.هیچ چیز و هیچ کسی در این عالمِ هستی، تافته ی جدا بافته نیست... به هیچ چیز و هیچ کس و هیچ موجودی "بی تفاوت

سال ۹۱ که من و بهار تصمیم بر نوشتن این وب کردیم، قصد داشتیم هر چیزی که ما را در مسیر کمال به جلو می خواند، را بنویسیم. اما بعد از گذشت بیش از ۷ سال، همان کمال خواهی، مانع نوشتنم شده.تا به این ساعت حیر

باورم نمیشه بالاخره خواب مامانمووو دیدم. مامان جون ممنونم. مرسی خدا

بالاخره بعد از تابستون موندن در خوابگاه و دانشگاه و کلی پیگیری برای پروژه، نمره ی این درسمونو لحظاتی پیش دیدم...19 و تماام خدانگهدار لیسانس... پرتال دانشجویی رو که میخواستم ببندم یه لحظه دلم تنگ شد. چ

نمی دونم این همه سن که از خدا گرفتم، چقدرش مفید بود. واقعا نمی تونم بسنجم... تو دانشگاه وقتی با کوچکتر از خودم سرکلاس بودم همیشه به مسائلی که براش دغدغه بود خندم میگرفت... نمی دونم چند سال دیگه اگر بلایی سر بلاگفا نیارن، تو چهل سالگی این مطالب رو بخونم چی به ذهنم میاد... اما می تونم حدس بزنم به کوچک...

اشکالت نحوه ی فکر کردنته... رفت دنبالش... اما هیچ کس نتونست اونو یادش بده...یا اگرم بهش گفتن اونقدر پراکنده و ابهام امیز گفتن که بدتر گیجش کردن. پ.ن: و باز سکوووووووت

بعد از فوت مامانم، روحیم خیلی حساس شده. زود بهم برمیخوره. این روزها ،به عدد ،۱۰ماهه ولی برای من انگار هر روزش عمری گذشته... نمی دونم این بابت اینه که خودمو زود جمع و جور کردم یا به خاطر سختی روزهایی

خدایا تو خودگواهی که این مسیر برای هوا و هوس نیست... یعنی حداقل من چیزی که از خودم میدونم اینه... ترس دارم... ترس از راه غلط. ترس از مسیر نادرست. ترس اینکه این همه سال هدفی داشته باشی و آخرش برسی به چ

باور نمی کنم از اینکه حتی عاجزم از حال خودم بنویسم. و این حال اخیر منه.زمانی بود که هفته ای یک بار به خاطر اینکه هنوز نت خونه نداشتیم ،میرفتم کافی نت و با بهار کلی حرف می زدم و چقدر خوب بود. پیامک می

دلش آتش گرفته بود. و شاید کباب. آمد و گفت از بی اعتمادی ها، از بی ادبی های معلم اخلاق...چرا با کسی که تمام مشکلاتش را در کف دستش گذاشته و از تو به اصطلاح معلم اخلاق طلب کمک خواست، اینطور درخواست وقیحانه کردی؟شرف و ادب را هم باید در افسانه ها جست. گویا دیوار بی اعتمادی ها تا افسانه ها هم کشیده شده.ای...